اجرام سماوی در فواصل مختلفی از زمين قرار دارند و اين عامل باعث می شود که گاهی يکی از آنها از جلوی ديگری عبور كند. بهترين مثال براي اين رويداد، خورشيد گرفتگي است. براي يك ناظر زميني اندازه زاويه اي ماه و خورشيد تقريباً برابر است. در هنگام گرفت يك جرم سماوي از داخل سايه جسم ديگر عبور مي كند. در حالت ديگر ممكن است يك جرم نزديكتر و با اندازه زاويه اي كوچكتر از جلوي يك جسم دورتر و بزرگتر عبور كند، به اين پديده گذر گفته مي شود. مانند گذر سيارات عطارد و زهره از مقابل قرص خورشيد. اما گاهي اوقات يك جرم سماوي با اندازه زاويه اي بزرگتر از مقابل جسم دورتر عبور مي كند و باعث مي شود كه براي مدتي آن جسم از ديد ما پنهان شود. به اين پديده اصطلاحاً «اختفا» گفته مي شود. در اختفاء جسم دورتر پوشيده مي شود و نور آن به ما نمي رسد. چون ماه بزرگترين (از لحاظ قطر زاويه اي) جرم سماوي آسمان شب است مهمول ترين اختفاء ها توسط ماه به وجود مي آيد. به طور متوسط ماه در هر شبانه روز حدود 12 درجه در امتداد دايره البروج جابه جا مي شود و بسيار اتفاق مي افتد كه ماه از مقابل ستاره ها غبور كند. در اين حالت ماه براي مدتي (حدود يك ساعت) در جلوي ستاره قرار مي گيرد و مانع رسيدن نور آن مي شود. مدار ماه نسبت به دايره البروج زاويه كوچكي مي سازد. ستارگاني كه در عرض دايره البروجي آنها كمتر از 6 درجه باشد شانس اينكه دچار اختفاء بشوند را خواهند داشت. ستارگاني مانند قلب الاسد( α - اسد) ، سماك اعزل(α - سنبله) ، قلب العقرب (α - عقرب) و دبران (α - ثور) از جمله پرنورترين ستارگاني هستند كه به دليل نزديكي به دايره البروج ممكن است دچار اختفاء شوند. از آنجايي كه ماه جو ندارد و ستارگان اجرام نقطه مانندي هستند بنابراين مخفي شدن يا ظاهر شدن ستارگان از لبه ماه با ابزارهاي معمولي به طور آني و لحظه اي مشاهده مي شود.
گاهي اوقات ممكن است يك سياره در پشت ماه مخفي شود. چون سيارات داراي اندازه زاويه اي هستند بنابراين رصدگران مشاهده مي كنند كه به تدريج سياره در پشت ماه قرار مي گيرد يا اينكه خروج كامل سياره از لبه ماه چند ده ثانيه به طول خواهد انجاميد.
